O św. Jacku – patronie naszej parafii.

Jacek Odrowąż (od XIV wieku nazywany w źródłach Hyacinthus) urodził się w Kamieniu Śląskim w diecezji wrocławskiej z końcem XII wieku. Jako kanonik kościoła krakowskiego wstąpił do Zakonu w 1220 roku w Rzymie. W następnym roku został wysłany przez św. Dominika do Polski, aby tam „powołać do życia” Zakon Kaznodziejski. W 1222 roku założył klasztor w Krakowie. Za przykładem św. Dominika, w 1225 roku rozesłał swoich współbraci.

 

Jacek_ok

Antyfona ku czci św. Jacka – Ave florum

 

Pod kierownictwem Jacka powstały w ciągu kilku lat klasztory we Wrocławiu, Pradze czeskiej, Gdańsku, Kamieniu Pomorskim, Płocku i Sandomierzu, a następnie w Poznaniu, Ołomuńcu, Chełmnie i Elblągu. Przyczyniły się one bardzo do pogłębienia życia religijnego w Polsce. Drugim wielkim dziełem św. Jacka była jego działalność misyjna wśród ludów schizmatyckich i pogańskich, tzn. na Rusi i w Prusach.

Ikona św. Jacka w naszym kościele

 

Jego apostolski duch miał wpływ na rozwój działalności misyjnej polskich dominikanów, oraz zaważył również na polskiej polityce narodowej, jednoczącej z chrześcijaństwem i Polską obszerne tereny Litwy i Rusi. W żadnym z klasztorów nie przyjął św. Jacek obowiązku przełożonego i nie zatrzymał się nigdzie na stałe. Wybrał dla siebie najcięższy tryb życia – kaznodziejstwo wędrowne. Zmarł w Krakowie 15 sierpnia 1257 roku, a grób jego znajduje się w krakowskiej bazylice Św. Trójcy u Ojców Dominikanów.

 

Jacek_konfesja

 

Papież Klemens VII zaliczył go w poczet błogosławionych w 1527 roku, a papież Klemens VIII kanonizował go 17 kwietnia 1594 roku. Patrząc na dzieło św. Jacka, można by w jakimś sensie powiedzieć, że przeprowadził on drugą chrystianizację Polski: swoją niezmordowaną pracą znacznie przyczynił się do tego, że Ewangelia przeniknęła głębiej w świadomość społeczną, że stała się czymś rzeczywiście ważnym i bliskim dla szerokich mas ludności. Św. Jacek był z jednej strony niezmordowanym misjonarzem, który parę dziesiątków lat życia spędził na nieustannych wędrówkach apostolskich, przemierzając Polskę wzdłuż i wszerz, zapuszczając się ponadto na Ruś i do pogańskich Prusów, a z drugiej strony znakomitym organizatorem, który w krótkim czasie założył w najważniejszych miastach ówczesnej Polski klasztory dominikańskie, pomyślane jako ośrodki misjonarskiego i teologicznego „promieniowania”. Jego święto obchodzone jest 17 sierpnia. Tego dnia też nasza parafia przeżywa swój odpust.